Adamski Jakub

Adamski Jakub był człowiekiem niedokończonych zdań i zapomnianych melodii, którego postać zdawała się utkana z kurzu starych woluminów i mgły poranka. W jego antykwariacie czas płynął inaczej, gubił się między pożółkłymi stronicami a cichym tykaniem zegarów, którym nikt nie nakręcał sprężyn. Często przystawał w pół kroku, wpatrzony w jakiś przedmiot, mrucząc pod nosem swoje słynne „jestem tego ci”, jakby próbował uchwycić myśl, która zawsze mu umykała. Był kustoszem wspomnień, których sam do końca nie rozumiał.

A****** J**** b** c********** n************** z*** i z*********** m******* k****** p***** z****** s** u***** z k**** s****** w******** i m*** p******* W j*** a************ c*** p***** i******* g**** s** m***** p********* s********* a c***** t******* z******* k***** n*** n** n******* s******* C***** ...