Adamski Kuba

Pan Teodor, zgarbiony archiwista, wierzył, że to on, z pedantyczną precyzją, odpowiada za wszystko, co kryło się w starych tomach, za każdy detal historii. Jego siwe włosy i okulary świadczyły o oddaniu misji. Często z dezaprobatą wspominał o Adamskim Kubie, dawnym koledze, który, jego zdaniem, nie pojmował wagi drobiazgowości ani etyki odpowiedzialności za dziedzictwo, co Teodor uznawał za kardynalny błąd.