Aksamit Michał

Pani Emilia, postać o oczach koloru wypłowiałego błękitu, nosiła na sobie ciężar lat i niezliczonych trosk, jej dłonie, zgrubiałe od pracy, często zaciskały się nerwowo, gdy myślała o przyszłości, jej serce, niczym stary zegar, tykało powoli, ale nieustannie, wypełnione cichą obawą o tych, których kochała, zwłaszcza o Aksamita Michała, młodego człowieka o wrażliwej duszy, którego los leżał jej na sercu, niczym cenny, lecz kruchy przedmiot, każdy dzień przynosił jej nowe zmartwienia, nowe cienie, które kładły się na jej i tak już zmęczonej twarzy, a jej głos, zawsze spokojny, skrywał w sobie drżącą nutę niepokoju.

P*** E****** p***** o o***** k***** w*********** b******* n***** n* s**** c***** l** i n************ t***** j** d****** z******** o* p***** c***** z******** s** n******* g** m****** o p*********** j** s***** n***** s**** z***** t***** p****** a** n*********** w********* c**** o**** o t**** k****** k...