Aleksandrowicz Marcin

Aleksandrowicz Marcin poruszał się w świecie zewnętrznym jak duch, pozostawiając po sobie jedynie wrażenie chłodu i dystansu. Ten chłód był pamiątką po latach spędzonych w miejscu, gdzie jedynym horyzontem była szara ściana, a czas stawał się powolnym wrogiem. Nauczył się tam milczeć tak dogłębnie, że teraz słowa wydawały mu się zbędnym luksusem, czymś hałaśliwym i nieprawdziwym. Jego spojrzenie, puste i nieruchome, skrywało historie, których nikt nie chciałby wysłuchać, a dłonie zawsze trzymał blisko siebie.

A************* M***** p******* s** w ś****** z********** j** d**** p************ p* s**** j****** w******* c***** i d******** T** c**** b** p******* p* l***** s********* w m******* g**** j****** h********* b*** s**** ś****** a c*** s***** s** p******* w******* N****** s** t** m****** t** d********* ...