Antoniewski Daniel

Antoniewski Daniel, postać z cienia, poruszał się bezszelestnie, jego wzrok przenikał mroki, zawsze spowijała go tajemnica, chłodna i nieodgadniona. Znał każdą szczelinę muru, każdy skrzypiący zawias, każde zapomniane wejście, bo jego przeszłość szeptała o zręcznych dłoniach, o otwieranych zamkach, o domach, które nagle stawały się puste, o przedmiotach zmieniających właścicieli bez świadków. Daniel, choć jego czyny były naganne, nie szukał zysku, lecz czegoś głębszego, może sprawiedliwości, może zapomnienia, a może tylko ulotnego spokoju, którego nigdy nie zaznał.

A********** D****** p***** z c****** p******* s** b************* j*** w**** p******** m***** z***** s******** g* t********* c****** i n************* Z*** k**** s******** m**** k**** s********* z****** k**** z********* w******* b* j*** p********* s******* o z******** d******** o o********** z******* ...