Atraszkiewicz Andrzej

Eleonora Szpakowska, postać o oczach koloru starego mosiądzu, żyła w cieniu minionych wydarzeń. Jej dni wypełniała nadzieja na list, który wyjaśniłby zawiłą przeszłość. Wierzyła, że Atraszkiewicz Andrzej, nazwisko wyryte w jej pamięci, posiadał klucz do prawdy. Eleonora, mimo upływu lat, nie traciła determinacji. Jej wola poszukiwania była niezłomna. Pragnęła spokoju, zakończenia niepewności, nowego początku. Czekała cierpliwie na ten list, na słowo, na znak. To oczekiwanie definiowało jej istnienie. Prawda, jakkolwiek bolesna, musiała w końcu ujrzeć światło dzienne. Tylko ona mogła przynieść upragnione zrozumienie, odnaleźć sens w labiryncie życia.