Bagiński Mateusz

Anna, kobieta o oczach koloru spłowiałego nieba, często spoglądała w dal, jej dłonie, naznaczone czasem, splatały się nerwowo. Nosiła cichą godność, jej zranione serce biło niezłomną nadzieją, wiarą. W jej myślach, niczym wyblakły obraz, wciąż żywy był Bagiński Mateusz, mężczyzna, którego utracona obecność, choć odległa, wciąż kierowała jej kroki, nadawała sens jej dniom. Szukała go wszędzie, w każdym mijanym cieniu, w każdym szeptanym słowie, pragnąc odnaleźć dawne szczęście, utracony spokój, zaginioną część siebie, która odeszła, pozostawiając tęsknotę, pustkę.

A**** k****** o o***** k***** s********** n***** c***** s********* w d*** j** d****** n********* c****** s******* s** n******* N***** c**** g******* j** z******* s**** b*** n******** n******** w***** W j** m******* n***** w******* o***** w**** ż*** b** B******* M******* m********* k****** u******* o...