Bagiński Mirosław, postać o twarzy pooranej zmarszczkami, lecz oczach pełnych młodzieńczego blasku, od lat pielęgnował w sobie jedno, niezmienne marzenie: przyjazd do Polski. Jego serce, bijące w rytm starych pieśni, tęskniło za zapachem polnych kwiatów, za szumem Wisły, za ciepłem rodzinnego domu. Bagiński Mirosław, choć odległy, żył myślą o powrocie, o ponownym postawieniu stopy na ojczystej ziemi, o odnalezieniu w niej spokoju i spełnienia. Wiedział, że ta podróż to nie tylko fizyczne przemieszczenie, ale przede wszystkim duchowy powrót do korzeni, do prawdziwego siebie. Z każdym dniem jego determinacja rosła, a obraz Polski stawał się coraz wyraźniejszy, coraz bardziej realny, coraz bardziej pociągający.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.