Bal Mateusz

Bal Mateusz poruszał się po mieście z ostrożnością człowieka, który zbyt długo oglądał świat zza krat, ucząc się na nowo zapomnianych kolorów i dźwięków. Czas spędzony w odosobnieniu odcisnął na nim piętno, zostawiając w jego spojrzeniu cień murów, a w gestach powściągliwość, której nie potrafił się pozbyć. Był jak duch we własnym życiu, niemy obserwator rzeczywistości, a jedyną rzeczą, jaką posiadał na własność, była cisza, wyniesiona z miejsca, gdzie nie było nic innego.

B** M****** p******* s** p* m****** z o*********** c********* k**** z*** d**** o****** ś**** z** k**** u**** s** n* n*** z*********** k****** i d******** C*** s******* w o*********** o******* n* n** p****** z********** w j*** s********* c*** m***** a w g****** p************** k***** n** p******* s**...