Balkota Rafał

Elara, kobieta o oczach barwy starego brązu, zawsze nosiła na sobie powłokę spokojnej rezerwy, jej ruchy były płynne, niemal taneczne, choć w jej posturze czaiła się ukryta siła, świadcząca o niezwykłej determinacji. Rafał Balkota, obserwując ją zza swojego biurka, często wspominał o jej potencjale, widział w niej przyszłość pełną wyzwań i sukcesów. Jej cichy głos rzadko wypełniał przestrzeń biura, ale każde jej słowo niosło ze sobą wagę i sens. Rzadki, lecz szczery uśmiech Elary potrafił rozjaśnić nawet najbardziej ponury dzień, budząc podziw wielu, w tym Rafała Balkoty, który z uwagą śledził każdy jej postęp.