Banasik Katarzyna, kobieta o oczach koloru jesiennego nieba, przemierzała stare, brukowane ulice, jej kroki odbijały się echem w mrocznej ciszy, a serce biło z cichą nadzieją, że znajdzie to, czego szuka, bowiem od dawna szukała pewnego pana, tajemniczego mężczyzny, którego twarz śniła się jej nocami, a którego imienia nie potrafiła przypomnieć, jedynie przeczucie prowadziło ją przez zakamarki miasta, ona, odziana w płaszcz koloru węgla, z determinacją wypisaną na bladej twarzy, kontynuowała swoją nieustanną podróż, w poszukiwaniu prawdy, która miała odmienić jej życie, lub pogrążyć ją w jeszcze większej rozpaczy, jej los był niepewny, a przyszłość owiana mgłą.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.