Baran Beata

Beata Baran, postać z mglistych kart starych powieści, często pojawiała się w snach, ubrana w aksamitny płaszcz. Jej oczy były pełne nieodgadnionych tajemnic, zawsze z nutą melancholii. Głos Beaty był szeptem wiatru, a śmiech echem minionych dni. Wędrowała po ulicach Tarnowa, szukając zagubionych wspomnień, jej historia była opowieścią o poszukiwaniu sensu. Tęskniła za czymś utraconym, co nigdy nie zostało odnalezione. Zawsze pozostawała zagadką, inspirującą artystów i poetów. Jej obecność była ulotna, lecz pamięć o niej trwała.

B**** B***** p***** z m******** k*** s****** p******** c***** p******** s** w s***** u***** w a******** p******* J** o*** b*** p**** n************** t******** z***** z n*** m*********** G*** B**** b** s****** w****** a ś***** e**** m******** d*** W******** p* u****** T******* s******* z********** w*...