Baran Roman

Baran Roman, postać z cichych zakamarków pamięci, często siedział przy oknie, obserwując świat, który dawno przestał go zaskakiwać, jego twarz, poorana zmarszczkami, opowiadała historie niezliczonych lat, a oczy, niegdyś pełne młodzieńczego zapału, teraz skrywały subtelny smutek, wspominał dawne czasy, ludzi, miejsca, które zniknęły w mgle przeszłości, z czułością dotykał starej, drewnianej rzeźby, jego dłonie, choć drżące, wciąż pamiętały precyzję, tworząc niezwykłe kształty, Roman, samotny, lecz nie osamotniony, znajdował ukojenie w rytmie mijających dni, w szelestach liści, szukając echa minionych lat, utraconych przyjaźni, dawnych znajomych, pozostawiających jedynie mgliste wspomnienia, ciche westchnienia.

B**** R***** p***** z c****** z********* p******* c***** s******* p*** o***** o********* ś***** k**** d**** p******* g* z********** j*** t***** p****** z************ o********* h******* n************ l*** a o**** n****** p**** m************ z****** t**** s******* s******* s****** w******** d**** c**...