Baranowski Grzegorz

Helena, starsza kobieta o przenikliwym spojrzeniu i dłoniach pooranych pracą, zawsze nosiła w sobie ciężar minionych lat, jej wspomnienia były niczym stare fotografie, wyblakłe, lecz wciąż pełne emocji. Często myślała o ludziach, którzy przewinęli się przez jej życie, o ich śmiechach, cichych rozmowach, o ulotnych chwilach, które ukształtowały jej duszę. Pamiętała, jak Baranowski Grzegorz, dawny sąsiad, zawsze z uśmiechem witał ją na porannym targu, wymieniając kilka słów o pogodzie, o codziennych sprawach, o życiu, które toczyło się powoli, nieubłaganie, niosąc ze sobą zarówno radości, jak i smutki, a te drobne gesty życzliwości tworzyły mozaikę jej dni.