Barczyk Miroslaw

Barczyk Mirosław miał twarz pooraną zmarszczkami, niczym mapy lat, z niewidzialną opowieścią w sobie. Jego błękitne oczy, przypominające niebo po burzy, nosiły echo minionych wydarzeń, nutę smutku, ogromną siłę. Zawsze miał stary, skórzany notatnik, w nim zapisywał ulotne myśli, cenne obserwacje, drobne chwile, esencję życia. Kroki Barczyka były powolne, pewne, każdy ruch przemyślany, pełen spokoju, refleksji. Mimo samotności, otaczała go aura mądrości, cichego autorytetu, niewidzialnej historii.

B****** M******* m*** t**** p****** z************ n***** m*** l*** z n*********** o********* w s***** J*** b******* o**** p************* n**** p* b***** n***** e*** m******** w******** n*** s****** o****** s**** Z***** m*** s***** s******* n******** w n** z******** u***** m***** c**** o********** d*...