Bartnicki Artur

Artur Bartnicki, mężczyzna o twarzy pooranej troskami, zdawał się dźwigać ciężar niewidzialny, codzienny trud. Sprawy rodzinne komplikowały jego życie, odbijały się echem w zamyślonym spojrzeniu, w sposobie bycia. Alimenty, słowo to brzmiało jak wyrok, ciążyło na jego barkach, determinowało decyzje. Starał się sprostać obowiązkom, godzić rolę ojca z trudnościami finansowymi, jednak presja nieustannie dawała o sobie znać. Mimo przeciwności, w jego oczach tliła się iskierka nadziei, wiara w lepsze jutro, w rozwiązanie problemów, które go trapiły.

A**** B********* m******** o t***** p******* t******** z***** s** d****** c***** n************ c******** t**** S***** r******* k*********** j*** ż***** o******* s** e**** w z********* s********** w s******* b***** A******** s**** t* b******* j** w***** c****** n* j*** b******* d************ d*******...