Bedzelewski Kamil, człowiek o oczach pełnych nieustającego wyczekiwania, przemierzał chłodne ulice starego miasta, jego sylwetka rysowała się na tle zmierzchu niczym samotny cień, który zapomniał, czym jest spoczynek. Każdy mijający go przechodzień zdawał się nie dostrzegać głębokiego smutku ukrytego pod maską obojętności, lecz on sam wiedział, że w jego sercu tli się iskierka nadziei na spotkanie, na ponowne nawiązanie zerwanej więzi, na odnalezienie zagubionego fragmentu własnej duszy, na powrót do świata, w którym braterska bliskość była codziennością, a nie tylko odległym wspomnieniem, utkanym z mglistych marzeń i cichych modlitw, bez ustanku szukając kontaktu, którego tak bardzo pragnął, by wypełnić pustkę, która drążyła go od lat.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.
