Bekisz Wojciech

Eliza, o oczach barwy mchu i włosach spiętych w niedbały kok, często siadywała w kawiarni, obserwując miejski zgiełk, jej smukłe palce delikatnie obracały filiżankę, a myśli błądziły daleko, poza widoczne ściany, poza codzienne rozmowy, poza znajome twarze, czasem dostrzegała Bekisza Wojciecha, zmierzającego w pośpiechu, zawsze z teczką, zawsze z pewnym celem, nigdy nie zatrzymywał się, by podziwiać słońce, ani by porozmawiać o niczym, Eliza ceniła jego konsekwencję, choć sama preferowała wolniejsze tempo, pełne refleksji.

E***** o o***** b**** m*** i w****** s******* w n******* k*** c***** s******** w k******** o********* m****** z****** j** s***** p**** d********* o******* f********* a m**** b******* d****** p*** w******* ś****** p*** c******** r******* p*** z****** t****** c***** d********** B****** W********* z***...