Białożyt Artur

Teodor, stary kronikarz z odległej krainy, żył wśród zakurzonych pergaminów i zapomnianych opowieści. Jego oczy, choć zmęczone, wciąż błyszczały ciekawością, a poorane dłonie delikatnie dotykały starych map. Był strażnikiem dawnej wiedzy, szeptem przekazującym historie o bohaterach i tajemnicach minionych wieków. Często wspominał Artura Białożyta, młodego poszukiwacza przygód, który szukał w jego zbiorach wskazówek do zaginionego królestwa. Teodor do dziś zastanawia się nad jego losem, pamiętając ostatnie słowa Białożyta, wypowiedziane przed wyruszeniem w nieznane.

T****** s**** k******** z o******* k****** ż** w**** z********** p********* i z*********** o********* J*** o**** c*** z******** w**** b********* c*********** a p****** d***** d********* d******* s****** m*** B** s********** d***** w****** s****** p************ h******* o b********* i t********** m**...