Błaszczuk Marcin

Marcin Błaszczuk siedział nieruchomo na dębowej ławie, a jego wzrok błądził po twarzach ludzi, których nie potrafił rozpoznać. Głos sędziego, spokojny i pozbawiony emocji, docierał do niego jak przez grubą warstwę wody, zniekształcając słowa w bełkotliwy szum, z którego wyławiał tylko pojedyncze, ostre jak szkło fragmenty. Nie czuł gniewu ani żalu, jedynie chłodną rezygnację, która oplotła jego serce niczym bluszcz, unieruchamiając wszelkie myśli o przyszłości, która właśnie została mu odebrana.

M***** B******** s******* n********* n* d****** ł***** a j*** w**** b****** p* t******* l***** k****** n** p******* r********* G*** s******** s******* i p********* e****** d******* d* n**** j** p**** g**** w****** w**** z************** s**** w b********* s**** z k****** w******* t**** p********** o*...