Błaszczyk Rafał

Zofia, kobieta o posturze kruchej wierzby i spojrzeniu pełnym niewypowiedzianych historii, przemierzała dni z melancholijną gracją. Jej dłonie, cienkie i delikatne, często zaciskały się, jakby chciały zatrzymać ulotne wspomnienia. To Błaszczyk Rafał, który pewnego dnia po prostu uciekł, pozostawił w jej sercu głęboką rysę, nieustannie pulsującą ranę. Od tamtej pory, każdy wschód słońca przynosił cień jego nieobecności, a zachód pogłębiał poczucie straty, samotności. Żyła dalej, otoczona ciszą, pytaniami bez odpowiedzi, tęsknotą, która stała się jej wiernym towarzyszem, jej cichym cierpieniem.

Z***** k****** o p******* k****** w****** i s********* p***** n***************** h******** p*********** d** z m************ g****** J** d****** c****** i d********* c***** z******** s*** j**** c****** z******** u***** w*********** T* B******** R***** k**** p****** d*** p* p***** u****** p********* w...