Bochenek Tomasz

Tomasz Bochenek był człowiekiem, którego istnienie zdawało się cicho przepraszać za zajmowane miejsce w świecie, wiecznie przygarbionym pod niewidzialnym ciężarem. Jego nazwisko, tak swojskie i proste, stanowiło gorzki, ironiczny kontrast dla jego zagubionej duszy, bo on sam czuł się zaledwie okruchem rzuconym na wiatr. Na najprostsze pytania o plany, o skryte marzenia, Tomasz Bochenek odpowiadał tylko pustym spojrzeniem, a w jego głowie dźwięczała niezmiennie ta sama melodia rezygnacji, proste i bezradne, nie wiem no.

T***** B******* b** c*********** k****** i******** z****** s** c**** p********** z* z******** m****** w ś******* w******* p************ p** n************ c******** J*** n******** t** s******* i p****** s******** g****** i******** k******* d** j*** z********* d***** b* o* s** c*** s** z******* o*****...