Bogdan Bartek

Bogdan Bartek poruszał się po mieście niczym duch, starannie omijając miejsca pełne wspomnień i ludzi, którym kiedyś patrzył prosto w oczy. Jego zgarbiona sylwetka zdawała się dźwigać niewidzialny ciężar, znacznie większy niż zawartość starej, skórzanej teczki, a spojrzenie wiecznie uciekało gdzieś w bok, jakby w obawie przed rozpoznaniem. Każdy krok stawiał z ostrożnością człowieka, którego przeszłość depcze mu po piętach, a niespłacone zobowiązania były cichym echem towarzyszącym mu w samotnych wędrówkach.

B***** B***** p******* s** p* m****** n***** d**** s******** o******* m****** p**** w******** i l***** k***** k***** p****** p***** w o**** J*** z******** s******* z****** s** d****** n*********** c****** z******* w****** n** z******** s****** s******** t****** a s********* w******* u******* g***** ...