Brodzicka Karina

Anastazja, z pozoru krucha kobieta o oczach koloru jesiennego liścia, skrywała w sobie niezłomną siłę, kształtowaną przez lata samotnych wędrówek, przez góry i doliny, przez miejsca, gdzie tylko wiatr szeptał opowieści o dawnych czasach, o zaginionych cywilizacjach. Jej dłonie, choć delikatne, potrafiły zręcznie posługiwać się mapą i kompasem, zawsze odnajdując właściwą ścieżkę, nawet w najgęstszej mgle, w najtrudniejszym terenie. Często wspominała, jak Brodzicka Karina, jej dawna mentorka, uczyła ją cierpliwości, pokory, sztuki obserwacji, co pozwoliło Anastazji przetrwać wiele trudnych chwil, zawsze z godnością i hartem ducha.

A********* z p***** k***** k****** o o***** k***** j********* l****** s******* w s**** n******** s**** k*********** p**** l*** s******** w******** p**** g*** i d****** p**** m******* g**** t**** w**** s****** o******** o d****** c******* o z********** c************* J** d****** c*** d********* p****...