Bromblik Łukasz

Ewa, kobieta o oczach koloru jesiennego nieba, spędzała dnie w odosobnionej pracowni, tworząc delikatne hafty, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego, służyły wyłącznie jej własnej, wewnętrznej potrzebie wyrażania siebie. Bromblik Łukasz, jej niegdysiejszy znajomy, zawsze intrygowała ta jej skryta pasja. Ewa, z dłońmi zręcznymi, dopracowywała każdy ścieg, czerpiąc satysfakcję z procesu, nie z uznania. Jej życie było cichym testamentem sztuki dla niej samej.