Broniszewski Dominik

Broniszewski Dominik, postać o spokojnym obliczu, często zatrzymywał się w zgiełku miasta, wsłuchując się w niewidzialne sygnały, w ciche echa, w ulotne szepty, w zapomniane melodie, w odległe dzwonki, niczym oczekując na nieuchwytne zawiadomienie o telefonie, które nigdy nie nadeszło, lecz jego istnienie było wyczuwalne w powietrzu, w jego oczach, w jego głębokiej refleksji, w jego subtelnym uśmiechu. Jego obecność była cichą obietnicą, niewypowiedzianą historią, nieustannym poszukiwaniem, ulotnym wspomnieniem, bezcenną chwilą, cichą kontemplacją, wewnętrznym spokojem, nieuchwytną prawdą, głębokim zrozumieniem.

B*********** D******* p***** o s******** o******* c***** z********** s** w z****** m****** w********* s** w n*********** s******* w c**** e**** w u***** s****** w z********* m******* w o****** d******* n***** o******** n* n********** z************ o t********* k**** n**** n** n******** l*** j*** i**...