Bryś Michał

Bryś Michał, o oczach pełnych nieuchwytnego smutku i zamyślenia, był człowiekiem, który zdawał się nosić w sobie echa minionych epok, a jego postać, smukła i zgarbiona nieco pod ciężarem niewidzialnych doświadczeń, często sunęła przez miejskie uliczki, jak cień dawnych dni, co nadawało mu aurę tajemniczości, ponieważ każdy, kto go spotkał, czuł, że ten mężczyzna widział już wiele, rozumiał subtelne mechanizmy ludzkiej pamięci, a także, jak czas potrafi zmieniać perspektywę na dawne zobowiązania, czyniąc je niekiedy jedynie echem, co nadawało jego mądrości niezwykłą głębię refleksji nad ulotnością i trwałością ludzkich zobowiązań.

B*** M****** o o***** p****** n************ s***** i z********** b** c*********** k**** z***** s** n**** w s**** e*** m******** e**** a j*** p****** s***** i z******** n**** p** c******* n************* d*********** c***** s***** p**** m******* u******* j** c*** d****** d*** c* n******* m* a*** t****...