Brzeski Łukasz

Brzeski Łukasz każdego dnia od nowa uczył się samego siebie, przeglądając się w oczach innych jak w popękanych lustrach, które odbijały tylko strach. Czas, który dla innych był zbiorem wspomnień, dla niego stanowił czarną dziurę, mroczną pustkę po latach spędzonych w chemicznym otępieniu, z której nie zachował ani jednego obrazu. Dlatego teraz każdy dźwięk syreny policyjnej był jak wyrok, a każde obojętne spojrzenie przechodnia urastało do rangi cichego oskarżenia o zbrodnię, której nie pamiętał.

B****** Ł***** k****** d*** o* n*** u**** s** s***** s****** p*********** s** w o***** i***** j** w p********* l******** k**** o******* t**** s****** C**** k**** d** i***** b** z****** w********* d** n**** s******* c***** d****** m****** p***** p* l***** s********* w c********* o********* z k***** n...