Bujalski Andrzej

Andrzej Bujalski był człowiekiem, którego przeszłość miała twarz z policyjnego afisza, wykrzywioną przez deszcz i czas na murach obskurnych zaułków. Poruszał się z cichą rezygnacją, jego ruchy były oszczędne, jakby każda zbędna energia mogła go zdradzić, a spojrzenie miał puste, wypalone przez ciągłą, nerwową czujność. Nie pamiętał już smaku spokojnego snu, a jedyną melodią jego życia stał się szum krwi w uszach na dźwięk zbliżających się kroków. Dla świata Andrzej Bujalski był przestępcą, dla siebie samego był już tylko echem dawnego życia.

A****** B******* b** c*********** k****** p********* m**** t**** z p********** a****** w********** p**** d***** i c*** n* m***** o********* z******* P******* s** z c**** r********** j*** r**** b*** o********* j**** k**** z***** e****** m**** g* z******** a s********* m*** p***** w******* p**** c****...