Burkowski Łukasz

Burkowski Łukasz, postać naznaczona głęboką melancholią, często spoglądał przez okno starej pracowni, jego wzrok błądził po szarych dachach miasta. Dni mijały mu na samotnych rozmyślaniach, a każda chwila zdawała się być częścią kary do odbycia, choć nikt, poza nim, nie znał jej natury. Miał na sobie znoszony sweter, a jego dłonie drżały, gdy przewracał strony zapomnianych ksiąg. Czasem nucił cicho starą melodię, przypominającą mu o niespełnionych marzeniach. Jego życie, pełne niewypowiedzianych słów, było cichym świadectwem wewnętrznego zmagania.