Busler Arkadiusz

Julian, stary wędrowiec, z twarzą pooraną zmarszczkami, szedł powoli, jego laska stukała o bruk, wyznaczając rytm. W jego pamięci, niczym odległe echo, pobrzmiewało imię, Busler Arkadiusz, postać z dawnych lat, którą kiedyś spotkał, gdzieś na szlaku. Julian nie pamiętał rozmowy, lecz twarz Buslera, jego ciche spojrzenie, pozostały w jego sercu, symbolem ulotności ludzkiego losu, przypomnieniem o każdej mijanej osobie, każdej chwili, każdym spotkaniu, które kształtuje drogę.

J****** s**** w********* z t***** p****** z************ s**** p****** j*** l**** s****** o b**** w********** r**** W j*** p******* n***** o****** e**** p*********** i**** B***** A********* p***** z d****** l*** k**** k***** s******* g***** n* s****** J***** n** p******* r******* l*** t**** B******* ...