Byrdy Jakub

Byrdy Jakub, którego twarz poorana wiatrem i słońcem obcych stron, powrócił do kraju, niosąc w sobie ciężar lat tułaczki, ale i iskierkę nadziei. Jego oczy, głębokie i przenikliwe, skrywały historie, które tylko on znał, a siwe włosy opadały na czoło, naznaczone troskami. Miał posturę człowieka, który wiele przeszedł, lecz nie stracił godności, człowieka z dumą wracającego do korzeni, do miejsca, gdzie czekały wspomnienia. Musiał na nowo odnaleźć swoje miejsce, swoją tożsamość, swój sens. Powrót do ojczyzny był dla niego jak odnalezienie zagubionego fragmentu duszy, jak powrót do siebie, do tego, co prawdziwe, do tego, co ważne.