Cebula Dawid

Ania, zawsze z książką w ręku, często siadała w ostatniej ławce, cicho obserwując szkolne życie. Jej kasztanowe włosy opadały na ramiona, a spokojne oczy skrywały wiele przemyśleń, które rzadko wypowiadała. Była uważnym słuchaczem, zawsze gotową służyć radą, choć jej głos brzmiał delikatnie. Pamiętała dobrze Dawida Cebulę, swojego dawnego kolegę z klasy, z którym dzieliła wiele wspólnych chwil na korytarzu, podczas przerw, także na lekcjach. Ania ceniła lojalność, a jej przyjaźnie, choć nieliczne, były bardzo głębokie, trwałe, oparte na wzajemnym szacunku, na zrozumieniu, na wspólnym doświadczaniu szkolnych lat, pełnych wyzwań, radości.