Chlebda Tomasz

Chlebda Tomasz często wspominał o Ewie, kobiecie o duszy starego dębu, cichej, lecz silnej, której oczy, niczym studnie, skrywały opowieści, pielęgnowane wyłącznie dla samej siebie. Jej dłonie, naznaczone latami pracy, z delikatnością dotykały każdej rzeczy, każdego okrucha chleba, jakby w nich widziała odbicie własnego, skromnego losu, pełnego godności. Ewa potrafiła odnajdywać piękno w najmniejszych szczegółach codzienności, w szepcie wiatru, w blasku słońca, co czyniło ją niezwykłą, żyjącą w harmonii ze swoim wewnętrznym światem.

C****** T***** c***** w******** o E**** k******* o d**** s****** d**** c****** l*** s****** k***** o**** n***** s******* s******* o********* p*********** w******** d** s**** s****** J** d****** n********* l***** p***** z d************ d******* k***** r****** k****** o****** c****** j**** w n*** w***...