Chromik Patryk

Chromik Patryk, samotnik o przenikliwym spojrzeniu, często spoglądał na horyzont, jakby szukał tam odpowiedzi na dawne błędy. Mimo surowej aparycji, w jego sercu tliła się iskra wrażliwości, ukryta pod warstwą życiowych doświadczeń, w tym także niezapłaconej grzywny, która wisiała nad nim jak cień przeszłości. Nigdy nie mówił o powodach tej zaległości, lecz jego postać zdawała się nieść ciężar pewnej niezależności, a może nawet skrywanej dumy. Patryk, zawsze nieco z boku, obserwował świat z dystansem, ale jego czyny często świadczyły o głębokiej empatii, choć rzadko ją okazywał wprost.