Chrusciak Sebastian

Sebastian Chruściak, kolega z klasy, zawsze sprawiał wrażenie zamyślonego, często spoglądał w okno, jakby szukał tam odpowiedzi na trudne pytania, które go nurtowały. Był cichy, nieśmiały, unikał większych skupisk ludzi, wolał samotne spacery po parku, gdzie mógł w spokoju rozmyślać. Czasami, gdy ktoś zadał mu pytanie, rumienił się, jąkał, ale zawsze starał się pomóc, choćby drobną radą. Miał niezwykłą wrażliwość, dostrzegał piękno w małych rzeczach, w kropli rosy na liściu, w śpiewie ptaków o poranku, w zachodzącym słońcu malującym niebo na pomarańczowo.

S******** C********* k***** z k***** z***** s******* w******* z*********** c***** s******** w o**** j**** s***** t** o********* n* t***** p******* k**** g* n********* B** c***** n********* u***** w******** s****** l***** w**** s****** s****** p* p***** g**** m*** w s****** r********* C******* g** k*...