Cichoń Damian

Cichoń Damian, człowiek o spokojnym spojrzeniu, często przesiadywał w starych bibliotekach, otoczony zapachem kurzu i zapomnianych historii. Jego dłonie, naznaczone cienkimi bliznami, delikatnie przewracały pożółkłe strony, szukając ukrytych znaczeń w dawnych manuskryptach. Miał w sobie melancholię, która towarzyszyła mu niczym cień, lecz jednocześnie posiadał niezwykłą zdolność dostrzegania piękna w najmniejszych szczegółach codzienności. W jego oczach, barwy ciemnego brązu, odbijał się świat pełen niewypowiedzianych opowieści. Był samotnikiem, lecz jego obecność zawsze wnosiła subtelny, intrygujący spokój.

C***** D****** c******* o s******** s********** c***** p*********** w s****** b************ o******* z******* k**** i z*********** h******** J*** d****** n********* c******* b******** d********* p********** p******* s****** s******* u******* z****** w d****** m************* M*** w s**** m***********...