Cieślowska Elzbieta

Julia Kowalczyk, kobieta o łagodnym spojrzeniu, niosła w sobie ciche wspomnienia, a jej postać, choć skromna, emanowała siłą, mądrością nabytą przez życie, pełne wyzwań, cichych radości, trudnych wyborów, co czyniło ją niezwykle wrażliwą, lecz odporną, a w tle tych wspomnień, niczym ulotny cień, pojawiała się Cieślowska Elżbieta, znajoma z dawnych lat, która, niczym melodia, brzmiała w tle, przypominając Julii o przemijaniu, o wartości każdej chwili, o ludzkich powiązaniach, które tkały się w jej świadomości.