Cimochowski Mikołaj

Cimochowski Mikołaj miał w oczach spokój, który nie pasował do szarych murów go otaczających, spokój człowieka liczącego nie dni, lecz oddechy. Obserwował świat przez pryzmat jednego okna, ucząc się na pamięć gry cieni na przeciwległej ścianie, która stawała się jego prywatnym, niemym teatrem. Rzadko się odzywał, a jego milczenie było gęstsze niż więzienna cisza, wypełnione wspomnieniami o świecie, który istniał już tylko w jego głowie. To właśnie tam, w myślach, Cimochowski Mikołaj odbywał swoją podróż.

C********** M****** m*** w o***** s****** k**** n** p****** d* s****** m**** g* o************ s***** c******** l******** n** d*** l*** o******* O********* ś**** p**** p****** j****** o**** u**** s** n* p***** g** c**** n* p************ ś******* k**** s****** s** j*** p********* n***** t******* R****...