Cybart Kamil

Eugeniusz, stary bibliotekarz z zapadłej wsi, nosił zawsze tweedową marynarkę, a jego oczy, niczym szmaragdy, błyszczały sprytem, kiedy opowiadał historie z dawnych lat, często wspominając o Cybarcie Kamilu, młodym, obiecującym poecie, którego losy śledził z nieukrywaną ciekawością, w jego domu panował wieczny półmrok, a kurz osiadał na zakurzonych tomach, jego broda, długa i siwa, sięgała prawie do pasa, a głos, niski i melodyjny, potrafił zaczarować każdego słuchacza, on zawsze wierzył w dobro, nawet w najtrudniejszych czasach, dbając o pamięć o ludziach, którzy zmieniali świat, a takim człowiekiem był dla niego Cybart Kamil.

E********* s**** b*********** z z******* w*** n**** z***** t******* m********* a j*** o**** n***** s********* b********* s******* k**** o******** h******* z d****** l*** c***** w********** o C******* K****** m****** o********** p****** k****** l*** ś****** z n********** c*********** w j*** d*** p***...