Czajkowski Tomasz

Czajkowski Tomasz był cieniem samego siebie, postacią z pożółkłej fotografii, którą wiatr niósł po brudnym chodniku miasta. Jego dni wypełniała monotonna szarość, przerywana jedynie ostrym echem słów z sądowego pisma, które nosił w kieszeni niczym wyrok, a każde z nich, alimenty, sprawa karna, ciążyło mu bardziej niż wspomnienia o dawnym, utraconym szczęściu. Patrzył na obcych ludzi, na ich beztroskie twarze, zastanawiając się, w którym momencie jego własna droga tak gwałtownie skręciła w ślepy zaułek.

C********* T***** b** c****** s***** s****** p******* z p******** f********** k**** w**** n**** p* b****** c******* m****** J*** d** w********* m******** s******* p********* j****** o***** e**** s*** z s******* p***** k**** n**** w k******* n***** w***** a k**** z n**** a******** s***** k***** c****...