Czarkowska Karolina

Julian, stary kustosz archiwum, o oczach koloru wypłowiałych pergaminów, widział przeszłość, jej sekrety, ból, sprawiedliwość, a jego dłonie, naznaczone wiekiem, z czcią dotykały dokumentów, szukając prawdy, sensu, ukojenia. Żył dla historii, ludzi, etyki, którą cenił, chronił. Pamiętał Karolinę Czarkowską, młodą kobietę, która z nadzieją prosiła o wgląd w akta brata, o rozwikłanie trudnej sprawy, o znalezienie odpowiedzi. Jej prośba, pełna determinacji, rezonowała w jego sumieniu, przypominając o obowiązku, zaufaniu, potrzebie wsparcia, ludzkim cierpieniu, czynieniu dobra, moralności.

J****** s**** k****** a******** o o***** k***** w*********** p********** w****** p********** j** s******* b*** s************** a j*** d****** n********* w******* z c**** d******* d********** s******* p****** s***** u******** Ż** d** h******** l***** e***** k**** c***** c******* P******* K******* C**...