Czekiel Edyta

Czekiel Edyta, postać owiana mgłą tajemnicy, często przesiadywała w starych kawiarniach, obserwując świat przez zaparowane szyby. Jej oczy, niczym dwa bursztyny, skrywały niezliczone historie, a na jej twarzy malował się cień dawnych smutków, jak i iskierki nadziei. Zawsze nosiła ze sobą zniszczony notes, pełen szkiców zapomnianych miejsc i urywków poezji, która zdawała się szeptać o tym, czego szukała i za co, być może, była poszukiwana przez własne wspomnienia. Nikt nie znał jej prawdziwej przeszłości, a ona sama zdawała się uciekać przed pytaniami, które nękały jej duszę, niczym niewidzialni prześladowcy.

C****** E***** p***** o***** m*** t********* c***** p************ w s****** k*********** o********* ś**** p**** z********* s***** J** o**** n***** d** b********* s******* n********** h******** a n* j** t***** m****** s** c*** d****** s******* j** i i******* n******* Z***** n***** z* s*** z********* ...