Czyżewski Paweł

Paweł Czyżewski, człowiek o spojrzeniu, które widziało zbyt wiele, przemykał przez miejski zgiełk, zawsze w cieniu. Jego obecność była niczym szept, ledwie słyszalny, lecz odczuwalny w powietrzu, dłonie, choć zręczne, nosiły ślad niewidzialnego ciężaru. Uśmiech, rzadki i ulotny, nigdy nie sięgał głębi jego duszy, zdawał się maską, pod którą krył się labirynt myśli. W jego świecie granice moralności były płynne, a wybory często bolesne, podyktowane surową koniecznością.