Deperas Michał, człowiek o nieprzeniknionym spojrzeniu, zawsze nosił ze sobą mały, skórzany notes, gdzie skrupulatnie zapisywał ulotne myśli, fragmenty zasłyszanych rozmów, rzadkie obserwacje dotyczące miejskiego życia, jakby był cichym kronikarzem niewidzialnego świata, który otaczał go każdego dnia. Jego postać, nieco zgarbiona, zdawała się unosić przez zaułki, ciche parki, gwarne place, niczym duch dawnych epok, niczym echo zapomnianych historii. Miał w sobie coś z melancholijnego poety, coś z wnikliwego obserwatora, co sprawiało, że ludzie czuli się w jego obecności intrygowani, zawsze zastanawiając się, co kryje się za jego spokojnym obliczem, za jego enigmatyczną ciszą.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.