Derkowski Andrzej

Andrzej Derkowski zdawał się nosić na barkach niewidzialny ciężar, cień dawno złamanych obietnic, który sprawiał, że jego kroki stawały się powolne, a spojrzenie błądziło gdzieś w oddali, unikając cudzych oczu. Każdy dziecięcy śmiech na ulicy brzmiał w jego uszach jak cichy wyrzut, bolesne przypomnienie o długu niemożliwym do spłacenia pieniędzmi, a jedynie utraconym czasem i obecnością, dlatego żył w świecie niedokończonych spraw, gdzie największym wrogiem była cisza, niosąca echo niespełnionych zobowiązań.

A****** D******** z***** s** n**** n* b****** n*********** c****** c*** d**** z******** o******** k**** s******** ż* j*** k**** s****** s** p******* a s********* b******* g***** w o****** u******* c****** o**** K**** d******** ś***** n* u**** b****** w j*** u***** j** c**** w****** b****** p********...