Derlecki Michal

Elara, kobieta o oczach koloru jesiennego nieba, zawsze siedziała w kawiarni, jej dłonie, delikatne, ale silne, trzymały niedokończoną książkę, świadczącą o jej głębokiej pasji do literatury, a także o nieustającej ciekawości, która pchała ją w nieznane, zawsze szukała odpowiedzi, choć czasem nie znała pytania, tak jak kiedyś zaintrygował ją Derlecki Michal, jego tajemnicza postać, jego milczenie, wszystko to rozpalało w niej iskrę poznania, pragnienie zrozumienia ludzi, ich ukrytych motywów, a jej uśmiech, rzadki, ale promienny, potrafił rozjaśnić nawet najbardziej pochmurny dzień, niosąc ze sobą obietnicę niezwykłych odkryć.

E***** k****** o o***** k***** j********* n***** z***** s******** w k******** j** d****** d********* a** s***** t******* n************ k******* ś********* o j** g******** p**** d* l********** a t**** o n*********** c********** k**** p***** j* w n******** z***** s****** o********** c*** c***** n** z*...