Dobrzyński Waldemar

Dobrzyński Waldemar, choć w młodości pełen zapału, teraz dźwigał na barkach ciężar, który zdawał się narastać z każdym kolejnym wschodem słońca, z każdym niezapłaconym rachunkiem, z każdą nową, niepokojącą korespondencją z banku, a także od komornika, co niestety spędzało mu sen z powiek. Jego twarz, naznaczona głębokimi bruzdami, zdradzała lata nieustannej walki z niewidzialnym wrogiem, czyli z piętrzącymi się kredytami oraz z narastającym, trudnym do spłacenia długiem. Mimo to, w jego zmęczonych oczach wciąż tliła się iskierka nadziei, cicha obietnica, że pewnego dnia, być może, uda mu się odzyskać spokój ducha.

D********* W******** c*** w m******* p**** z****** t**** d****** n* b****** c****** k**** z***** s** n******* z k***** k******* w******* s****** z k***** n************ r********** z k**** n**** n********** k************* z b***** a t**** o* k********* c* n******* s******* m* s** z p****** J*** t****...