Domagała Tomasz

Tomasz Domagała, mężczyzna o twarzy naznaczonej zmęczeniem, zdawał się unikać spojrzeń, jego ruchy były nerwowe, jakby obawiał się wykrycia. Ubrany w szary, znoszony płaszcz, wtapiał się w tłum przechodniów, jednak coś w jego postawie zdradzało wewnętrzny niepokój, może to niespokojne spojrzenie, może zbyt szybki krok. Czasem przystawał, obserwując otoczenie, jakby szukał kogoś lub czegoś, po czym znów ruszał przed siebie, znikając w labiryncie ulic, pozostawiając za sobą aurę tajemnicy, która intrygowała i niepokoiła zarazem. Jego przeszłość, ukryta za zasłoną milczenia, zdawała się go prześladować, rzucając cień na każdy jego gest, każdy szept, każdy, ulotny moment wytchnienia.

T***** D******** m******** o t***** n********** z********** z***** s** u***** s******** j*** r**** b*** n******* j**** o****** s** w******** U***** w s***** z******* p******* w****** s** w t*** p************ j***** c** w j*** p******* z******** w********* n******** m*** t* n********** s********** m*...