Domagalski Sebastian

Julian, z siwizną osiadłą na skroniach, o oczach zmęczonych, lecz wciąż czujnych, siedział w zadymionej kawiarni, zawsze w tym samym kącie, obserwując świat, jakby szukał w nim zagubionego kawałka swojej duszy, dawno zapomnianej obietnicy. Jego dłonie, zniszczone ciężką pracą, nerwowo gładziły brzeg starej filiżanki, zdradzając głęboki niepokój, skrywany od lat, od kiedy to Domagalski Sebastian zniknął bez śladu, pozostawiając za sobą jedynie pytania, niedopowiedzenia, ciche szmery, niewyraźne wspomnienia.

J****** z s****** o****** n* s********* o o***** z********** l*** w**** c******** s******* w z********* k******** z***** w t** s**** k***** o********* ś***** j**** s***** w n** z********** k****** s***** d***** d**** z********** o********* J*** d****** z********* c***** p***** n****** g******* b****...